Deze vraag zou ik aan iedereen kunnen stellen: rijk, arm, werkend, gepensioneerd enzovoort. Ik richt mij met deze vraag alleen tot mensen met weinig inkomen: werkenden, mensen in de bijstand of met een andere uitkering, gezinnen waar een verjaardagscadeau steeds weer een uitdaging voor is en andere doelgroepen.

Weinig geld hebben om van rond te komen dat is van alle tijden, maar de oplossing hiervan ligt niet alleen bij de mensen zelf. Mijn moeder draaide in de jaren 60 van de vorige eeuw de oude wollen capes van mijn opa (die bij de post werkte) binnenstebuiten en naaide daar jasjes voor de kinderen van. In die tijd waren gezinnen groot en moest ‘ieder dubbeltje worden omgedraaid’. Ook toen was rondkomen voor vele huishoudens lastig. Nu, in 2026, is rondkomen van weinig geld een groot maatschappelijk vraagstuk. Het leven wordt steeds duurder. Er leven in ons land mensen in armoede of komen maar net boven de armoedegrens uit.

Dan hoor je soms: “Die mensen met een laag inkomen krijgen toch allerlei toeslagen en regelingen waar ik zelf geen recht op heb?” Dat klopt, er is een breed aanbod aan financiële ondersteuning: zorgtoeslag, huurtoeslag, kindertoeslag, volwassenenfonds en jeugdfonds sport en cultuur, Stichting Leergeld, Stichting Jarige Job, participatieregeling, kwijtschelding gemeentelijke belastingen, aanvullende bijstand, individuele inkomenstoeslag, gemeentelijke studietoeslag en dan is er natuurlijk ook nog de voedsel-, kleding- en speelgoedbank. Dus ja ..heel veel regelingen. Waarom bereiken deze regelingen de mensen dan niet? Mensen weten niet dat ze er zijn, informatie is verspreid over verschillende organisaties en mensen schrikken van de hoeveelheid documenten (in vaak onbegrijpelijke taal) die ze moeten aanleveren. En daar komt nog iets bij: schaamte.

Wie bedenkt deze regelingen? Dit gebeurt met de beste intenties ‘achter het bureau’, maar met het gemis van de harde realiteit van de doelgroep. De doelgroep, de ervaringsdeskundige, die weet waar de knelpunten zitten. Toch worden zij nog te weinig betrokken. Een gemiste kans, want zij weten als geen ander wat het betekent om te weinig inkomen te hebben en een beroep te moeten doen op de overheid. Ervaringsdeskundigen bij beleidsvorming en hulpverlening betrekken is niet eenvoudig. Gelukkig lukt dit op steeds meer plekken. Zo leidde het in Arnhem tot vereenvoudiging van minimaregelingen. In Nijmegen zorgen zij voor hoop, zingeving en laagdrempelig contact. Ook in Valkenburg aan de Geul wordt nu gekozen voor een aanpak die mensen rechtstreeks bereikt. Laat nog vele gemeenten volgen!

Te weinig inkomen is geen schande. Zet de schaamte opzij, maak gebruik van de regelingen en vraag hulp. En voor beleidsmakers: betrek mensen met weinig inkomen bij het beleid, dan weet je waar de pijnpunten zitten. Maak regelingen eenvoudiger, koppel ze aan elkaar en baseer beleid op vertrouwen.