Op 21 mei 2026 verruilde ik mijn 8 jaar durende raadslidmaatschap voor een wethouderschap in Valkenburg aan de Geul. Met enige regelmaat wil ik terugblikken op mijn ervaringen als wethouder Sociaal Domein, Energie, Warmte en Circulaire economie.
Tijdens het politieke zomerreces reisde ik met mijn gezin naar Noorwegen. Het land dat in 2008 mijn hart stal toen we met een interrailkaart rond reisden per boot, trein en bus. Ook het enige vakantieland tot nu toe waar geen van onze kinderen heimwee heeft. De eerstgeborene verklaarde dat dit komt door de prachtige natuur, de rust en de vele prachtige (en ijskoude) zwemplekjes. Noorwegen is ook adembenemend mooi, maar Noorwegen anno 2026 is niet meer hetzelfde als 20 jaar geleden. Op Jotunheimen rijdt je niet meer tussen de sneeuwmuurtjes door en voor een leuke vakantiefoto in de sneeuw moet je goed zoeken naar een geschikte plek. Het weer was heerlijk in vergelijking met de rest van het bloedhete Europa, al was het wel warmer dan gebruikelijk. In sommige hutten was geen douche, want de waterputten waren voor het eerst drooggevallen door een langdurig tekort aan regen. Voor ons geen probleem, wij springen wel in een meer of rivier. Maar het is niet zoals het zou moeten zijn.
We bezochten het Noorse Gletsjermuseum in Fjaerland. Daar leggen ze uit hoe het fjordenlandschap en de gletsjers ontstaan en waarom ze zo belangrijk zijn. In een deel van het museum loop je door verschillende kleine ruimtes die je laten reizen door de tijd. Van het ontstaan van de atmosfeer miljarden jaren geleden, door de tijdvakken van de aarde waar natuurlijke klimaatverandering zorgde voor zowel warmere als koudere periodes tot de invloed van de mens op het klimaat en de opwarming van de aarde. Geen vrolijke boodschap, al spreekt Sir David Attenborough de bezoeker op het eind hoopvol toe: “There is still time to act. Earth is the only home we have!” Een paar kilometer verderop zagen we de tong van de Jostedalsbreen, een enorme gletsjer die in rap tempo smelt. We voelden ons klein en nietig.
In Nederland zijn geen gletsjers en sneeuwmuurtjes. Wel voelden we deze zomer de verzengende warmte van de zoveelste hittegolf en zagen we de droge natuur. Na alle bosbranden in het zuiden van Europa, kwam het vuur ook dichterbij: Nabij Venray ten noorden van ons en ten zuiden De Hoge Venen. Onze zeeën warmen op en terwijl ik dit schrijf, zoekt men in Nepal naar slachtoffers van de vloedgolf, ontstaan door een afbrekende gletsjer in de Himalaya.
Ik wil geen onheilsprofeet zijn, maar dit alles houdt me wel bezig. Als wethouder bemoei ik mij naast het Sociaal Domein namelijk ook met Duurzaamheid. Nu is duurzaamheid een enorm containerbegrip. In ons gemeentehuis wordt binnen mijn portefeuille gewerkt aan Energie, Warmte en Circulaire Economie. Deze activiteiten dragen bij aan het terugdringen van onze CO2 uitstoot waartoe wij ons als Nederland verplicht hebben met het ondertekenen van het Klimaatakkoord.
Ik zou het graag wat breder bekijken. Als wethouder ben ik dus nog wat zoekend hoe deze portefeuille in te vullen. Welke concrete stappen kun je als gemeente allemaal zetten en hoe neem je de burger hierin mee? Jelmer Mommers stelde deze zomer in een artikel in de Correspondent dat klimaat één van de grootste splijtzwammen is in Nederland: “Om die verdeeldheid in beeld te krijgen, hoef je Nederlanders maar één simpele vraag te stellen: Gaat het Klimaatbeleid te ver, of niet ver genoeg?” Aan mij als wethouder de taak om de belangen van onze inwoners en de toekomst van de aarde samen te brengen. Bijvoorbeeld vergroening helpt ook tegen de hitte, huizen beter isoleren zorgt ook voor een lagere energierekening en je spullen laten repareren in één van onze drie reparatiecafés is ook goed voor je portemonnee.
